februari saai?

De sneeuw is alweer een weekje weg, op de poel ligt nog wat ijs en de temperaturen zijn nu weer lekker enkele graden boven nu.
Mijn tuin ziet er nu  saai uit, bijna comateus met zijn grauwe winterkleurtje.
Tijdens mijn tuinrondje kon ik niet veel nieuws ontdekken. De Helleborusgroep staat er  half verdoofd bij  na die koude golf, ik heb nog geen ontluikende bolletjes gezien.
De ligusterhagen staan er niet florissant bij, ik hoop dat ze de vorst overleefd hebben,  ik heb ettelijke meters ligusterhagen! De olijfhagen hebben ook maar een dof kleurtje en ook de Baccharis ziet er dunnetjes uit. De beukenhagen zorgen daarentegen voor wat kleur in deze saaie wintermaand.

Ligusterhaag

Mijn tuinvogels zijn de enige vrolijke noten. ’s Morgens  is het erg druk op alle voederplaatsen rondom het huis. De mussen, vinken, koolmezen,  groenlingen, winterkoninkjes., merels en het roodborstje zijn de meest voorkomende tuinvogels. Duiven scharrelen rustig hun kostje bij mekaar en het kwikstaartje zie ik ook regelmatig voorbij flitsen. De kerkuil is onzichtbaar overdag maar ‘s avonds en ‘s nachts vliegt hij hier rond, dat zie ik dan weer aan de vele braakballen.
Ik heb dan wel mijn camera bij de hand maar ik ben iedere keer te laat om al die vogeltjes te fotograferen. Al doe ik geruisloos de deur open,  op het moment supreme zijn ze allemaal verdwenen. Zo ook  die fazant die op de voerdertafel zat.

Maar vandaag was het raak,  mevrouw fazant ging eerst  rustig drinken bij het vijvertje en  daarna ging ze gezellg met de andere vogels eten van het het voer op de grond.

Feruari saai? nou ja, achter glas en dicht bij het kacheltje en met de verrekijker valt er toch een en ander te beleven!

 

Besneeuwd LandsEinde mooi maar niet voor mijn dieren

In de vroege ochtend maak ik mijn dierenronde. Gisteren was het een bijzonder mooie ochtend, door de nachtelijke sneeuwval zag de  tuin  er sprookjesachtig uit. En om het plaatje helemaal compleet te maken deed de zon op dat  moment ook zijn opgang.

De pony’s waren maar wat blij om me te zien, hun drinkwater was een grote blok ijs geworden, de ganzen hielden al de wacht voor het schuurtje waar hun etenston staat en de kippen bleven op stok, ook nadat ik voer had gestrooid.

Die lieve oude Meggy, met haar 15 levensjaren is ze niet aan haar eerste sneeuwinter toe. Maar 1 sneeuwvlokje en deze dame komt haar hok ook niet uit!
Nee, mijn erfdieren hebben geen boodschap aan de winterromantiek.

En dan is er nog deze broedse Muts, ze zit nu een tweetal weken op eieren, ik krijg het haar niet aan haar verstand gepeuterd om de schuur in te gaan.  Stel, stel dat er kuikens komen, daar ga ik met deze kou niet vanuit, maar stel dat…
t kachteltje in de keuken brandt gezellig en een doos en een lamp heb ik ook nog voor… stel dat …

Op het Eerste Gezicht

Ik ben geabonneerd op een rss-feed van het tuinblog van  AnneTanne’s Kruidenklets
Toen ik vandaag haar initiatief las over : Op het Eerste Gezicht of hoe leuk het is om iedere 1 ste dag van de maand een foto van je tuin te publiceren op je blog met een link naar AnneTanne’s blog wilde ik hier meteen aan meedoen.
Dus hier dan de eerste  foto van  de borders op 1 februari 2012, in janauari was ik niet in de gelegenheid om foto’s te nemen.

De border op 1 februari 2012

 

Ieder jaar krijg ik met tuinieren een herkansing. Dat is nou het mooie van tuinieren, ook al ben je niet aan het snoeien van die ene stuik toegekomen of  heb je de border toch niet veranderd, de seizoenen komen ieder jaar weer terug.
Maar wanneer je dan in juni naar je border kijkt en je bedenkt dat die ene plant mooier zou staan naast een andere plant kan een jaar wel erg lang duren. En wanneer je dan eindelijk kan gaan verplanten ben je helemaal vergeten wie nou weer en waar moest gaan verhuizen tenzij je op geregelde tijden foto’s genomen hebt van die combinatie.
En kijk, met het initiatief van AnneTanne is nu ook meteen de aanzet genomen om de borders per maand te zien veranderen. Ook dat wilde ik ieder jaar doen en ook om die een of andere  reden kwam het er maar niet van.
Nu dus wel

Dit jaar wil ik mijn rozentuin goed,  dus ook leuk om ook van dit stukje tuin iedere maand een foto te nemen.

Mijn rozentuin op 1 februari 2012

Ondanks de ijzige koude was het een schitterende dag.
En nu benieuwd wat het tuinbeeld in maart zal zijn!

Te weinig winterbloeiers

Als het niet sneeuwt en niet vriest kan de winter ontzettend saai zijn. Nu januari op zijn eind loopt lijkt het of de al kale hagen en struiken nog kaler zijn en de lege plekken in de borders alsmaar akelig groter en killer worden. Het is nog te vroeg voor de bollen, tevroeg om voor te zaaien en te vroeg om te gaan tuinieren. Het lijkt wel of de natuur helemaal in rust is en de meeste planten hun winterslaapje houden.
Vijf jaar geleden heb ik namelijk zelf het tuinplan gemaakt en nu ben ik  benieuwd of ik ook genoeg rekening gehouden heb met het winterbeeld.
Lopend door de tuin doe ik een poging om een paar spannende en bloeiende dingen te vinden.
De kleur van de hagen kunnen mij best bekoren, ze stralen zelfs een warme gloed uit en is nou niet juist dat waar we net in deze stille kille  maanden behoefte aan hebben?

Carpinus betulus

Terwijl ik tevreden de hagenstructuur, het geraamte van mijn tuin,  bekijk, word ik afgeleid door een heerlijk bedwelmende geur. Het is niet het  kleine struikje, de  Sarcococca hookeriana, dat opvalt maar het zijn zijn vrij kleine onopvallende bloemetjes die met hun heerlijke geur  mijn aandacht roepen. Ooit heb ik het als een klein plantje gekocht omwille van de geur. Het jaar daarop vond ik piepkleine zaailingen. Nu vormen ze samen een minihaagje.

Sarcococca hookeriana

Echte winterbloeiers zijn Helleborus. Ik heb ze daar geplant  waar ze goed zichtbaar zijn vanuit ons binnenshuiswinterzitje.

Helleborus

 

 

 

 

 

Vinca major

 

 

Viooltjes

Maar wil ik wel een tuin vol winterbloeiers?
De winter is toch ook voor de tuin een moment van rust en niet alleen voor de tuin maar ook voor de tuinvrouw…..
Alhoewel….ik heb tijdens mijn wandeling nog een saai hoekje ontdekt, een hoekje dat tijdens de bloeiende tuinmaanden onopvallend is, een hoekje dat gezien vanuit de woonkamer best wat winterkleur en -geur kan gebruiken…

Nieuwe zaden voor Landseinde

Komt de winter dan toch nog? Een week of wat geleden had ik het gevoel alsof de natuur stil stond, rustig bleven de oranje-bruine herfstblaadjes hangen aan struiken en bomen, de rozen bleven maar bloeien,de dikke witte bollen aan de hortensia Madame Mouliere pronkten met hun rondingen, de laatste appeltjes hingen nog aan de bomen…

Die rustige maand november was voor mij een godsgeschenk, ik kon nog heel wat verplanten en op zijn goede plek zetten en mijn tuinachterstand inlopen.

In de voortuin begon het fluitekruid uit de berm alle vaste planten te overwoekeren. Niet dat ik ze weg wil maar dat is nou eenmaal inherent aan het hebben van een tuin in het buitengebied, de “buurtjes” komen je tuin bezoeken maar blijven er dan ook weer met z’n allen wonen .

Zaden van kwekerij Silene

Het is even flink er tegenaan gaan, paar kruiwagens onkruid en heel veel ongenodigde gasten, maar als dan die heerlijk geurende rozen die ik gekregen had van m’n moeder verplant zijn naar een zonnig plekje en de zonnehoedjes weer wat ruimte hebben gekregen kan ik alweer uitkijken naar het plaatje volgend jaar.

En voor volgend jaar heb ik alweer een nieuw plannetje: een stukje grasveld veranderen in een stukje zaaiveldje :-) Vandaag zaten de zaden die ik besteld heb bij Silene, een niet alledaagse kwekerij van eenjarige en vaste planten bij de post.

Zaden van kwekerij Silene

In mijn hoofd heb ik 3 bordertjes gemaakt: een boekettenborder, een border voor bijen en vlinders en een geurende bloemenborder. Tussen de borders komen tafeltjes en stoeltjes te staan voor de toekomstige bezoekers van mijn de tuin! Heb al zo’n zin in het vroege voorjaar… zaden zaaien, uitplanten en dan wachten…. maar nu eerst naar buiten om in de eerste decemberstorm de vogels te voederen!

Vogel- en tuinreservaat

Toen ik de tuinplannen maakte voor Landseinde wilde ik de tuin dusdanig inrichten dat vogels er een varieteit aan  voedsel zouden vinden, veel schuilgelegenheid kregen en ze zich veilig zouden voelen.
Ik denk dat ik redelijk geslaagd ben, ik hoor ieder jaar meer verschillende soorten vogels fluiten en ik zie ook veel verschillende soorten.
De tuin is nu een vogelparadijsje geworden, een heus vogel- en tuinreservaat.
Aangezien Landseinde in het agrarisch buitengebied ligt waren voorheen veel dieren een gemakkelijke prooi voor jagers.  Er werd zelfs op ons erf gejaagd. Op de akker naast Landseinde groeit nu wintertarwe, het groene veld lokt veel vogels die dan weer bij ons een schuilplaats vinden.
De laatste jaren wonen de familie patrijs in onze haag, putters bouwen er nesten en konijnen dollen in de tuin. Zelfs tijdens  het voerderen van kippen zie ik  de vogels keurig wachten totdat ik uit hun gezichtsveld ben verdwenen.
Ik vind het dan ook iedere dag een feest om de drinkschalen bij te vullen en strooivoer rond te brengen.

Ik heb mijn tuin opgegeven bij  ”Tuinreservaten” van het radioprogramma “Vroege Vogels“.  Ik hoop dat ik  ooit op een dag van hun het bordje aan mijn hek mag ophangen.

Daarom deze fotoimpressie van mijn dagelijkse wandeling langs schalen en fourageerplekken.

Doorkijkje door de meidoornhaag, de akker met wintertarwe en in de verte het kerkje van Sint-Margriete

Herfstwandeling in november

Iedere mooie herfstdag kan de laatste zijn. En iedere herfstdag is  anders dan de dag ervoor. Gisteren heb ik een herfstwandeling gemaakt in mijn tuin want in november kan morgen een wandeling zomaar ineens een winterwandeling zijn.
Ik heb ontzetttend genoten, het was windstil, zelfs de laatste blaadjes van de populieren ritselden, de natuur hield zijn adem in alsof ze wachtte op de eerste uitgestelde najaarsstorm. Vogels vlogen af en aan maar hun geluid vulde de stilte. |
Ook de polders rondom Landseinde rustten in stilte uit na hun drukke oogst. Ik waande me  helemaal alleen op de wereld.
Alhoewel… de kippies en onze Friese Mees genoten gezellig dollend met me mee van deze schitternde herfstdag in november, een novemberdag opgeslagen in een blog, een novemberdag die ik zo nooit meer  vergeeet.

Blijvend bloeiende klaproos

Er komt maar geen einde aan het bloeiseizoen. Terwijl de populieren hun bladeren verliezen bloeit er tussen het grind nog een laatste (?)  eenzame  papaver. Als een verloren gewaande  krijger van een groot leger papavers dat zich na een hele zomer her en der verspreidend over de tuin, met  een laatste bloeioffensief afscheid wil nemen van zijn tuinkompanen.

bloeiende klaproos

Ook een “Annabelle” wil nog een laatste show weggeven:

Laatste Hydrangea

De ochtenden blijven mij na het oprollen van het rolgordijn verrassen met een prachtig schouwspel waarbij ik denkbeeldig in mijn handen klap. Een volle mispelboom, herfstig gekleurde borders, langzaam ielig wordende hagen, Meggy aan haar  onbijt… ochtend na ochtend raak ik hier niet op uitgekeken!
De meeste akkers rondom Landseinde zijn geploegd,  hoe langer en kouder de winter gaat  vorderen, hoe kil en grauw  de geploegde  kleiakkers gaan worden.  Ons uitzicht over de akker naar het kerkje van ons dorpje blijft groen, Boffen wij dit jaar, de boer heeft wintertarwe gezaaid.

De wintertarwe is bovendien een  schuilplaats voor de konijnen, hazen, fazanten, patrijzen en ander wild die nu de jacht weer open is daar dankbaar gebruik van maken.
Toen ik mijn tuin aanlegde heb ik geprobeerd om er een diervriendelijke tuin van te maken, ik kan zeggen dat dat aardig gelukt is. Wat een konijntjes ik zie dollen is onvoorstelbaar, zelfs onze hond Mees blijft lui liggen :-), ik geloof echt niet in zijn jachtinstinct.

Ik neem aan dat ze schade aanrichten en ach, er zal best hier en daar een plant verdwijnen,  ik lig er niet wakker van. Tuinieren in de polder doe je nu eenmaal niet alleen, alles wat op en rond het erf leeft moet ook zijn kostje kunnen bij elkaar scharrelen en dat ze dat hier doen is toch ook bijzonder!

Heerlijke maand oktober!

Oktober loopt op zijn eind, de B&B heb ik nu gesloten.
Het is gezellig  druk geweest, met veel gezellige gasten. Maar nu even tijd voor mezelf… maar niet heus…

Volgend jaar wil ik mijn tuin openstellen voor tuinbezoekers, er is nog zoveeeeeeel te doen, zoveeeeeel achterstallige klussen…. en nog zoveeeeel tuinplannnen….
Die tuinplannen zitten deels in mijn hoofd opgeslagen en deels liggen ze verzameld verspreid op mijn binnen-tuin-werkplek.

Tuinaantekeningen

Plantenzaden van overal en nergens

rekeningen, altijd leuk om te vergelijken

Klein aantekenboekje: "Eigenaardigheden in m'n tuin" door Lot van den Akker, ik maak er al 20 jaar aantekeningen in

 

In mijn tuinpioniertijd bewaarde ik alles. Knipsels uit tijdschriften(veel uit wachtkamers als je zat te wachten bij kappers en dokters), plantenlabels, aantekeningen, plannen, zaden, rekeningen, adresjes. Sinds het internettijdperk is het uitknippen een stuk minder. Nu is het te heerlijk weer om te scharrelen in die bewaardingetjes.
Ik heb echt veel achterstallig werk maar o zo heerlijk om ontspannen bezig te zijn met m’n handen, de vogels fluiten, de konijnen flitsen voorbij en m’n kippen houden me gezelschap. En boven alles, het is heerlijk weer! Wat wil een mens nog meer.
Met de massa’s kweeperen en appelen  ga ik eerstdaags jam maken.
De rabarberstruik staat er nu zielig bij, net of ie vergeten is dat onze gasten genoten van zijn opbrengsten.
De herfstborder wordt met de dag doorzichtiger, het heeft wel wat.

Border in oktober

De niet zieke rozen bloeien al sinds juni

Rozentuin in de herfst

Heerlijke maand oktober, vanuit de woonkamer zie je de herfstkleuren langzaam veranderen.

Morgen zal het regenen, even een dagje binnenkeutelen, overmorgen wordt het weer lekker weer, lekker om de hele dag in de tuin te werken.
Heerlijke maand oktober, wat geniet ik van buiten te rommelen,  van planten te scheuren, potten en verpotten. Heerlijk, nog even woelen in de grond, nog even … en dan gaat deze tuin  ook op slot …maar niet heus…

Na de rozen nu de kippen

De op  advies van Hans van Rozenkwekerij de Bierkreek zwaar gesnoeide en goed bemeste rozen krijgen weer nieuwe blaadjes.

Deze roos ziet er weer beter uit

Ik hoop zo dat de rozen  niet meer gaan verwelken maar ik zal toch moeten wachten tot het voorjaar om er zeker van te zijn dat ze weer gezond zijn. Ik hoop het zo!
Maar tot mijn grote schrik zag ik 2 weken geleden dat Guusje, mijn haan, er vreemd bijliep.

Mijn arme zieke haan

Na wat gegoogle kwam ik erachter dat hij de kippenpokken heeft.
Op zijn kam, lellen en rond zijn ogen zitten er pokken. Hij ziet er beetje raar uit, zo zielig en naar voor hem.
Volgens de dierenarts gaat hij er niet aan dood, alleen doordat zijn oog bijna dicht zit door die pokken gaat hij minder eten.
Op advies van de DA heb ik de kippies  een kuurtje antibiotica gegeven. Bertus, de Orpington, en de hennetjes hebben in veel mindere mate last van de pokken. Maar ik werd er niet vrolijk van!
Vandaag was ik weer eens lekker aan het onkruid weghalen tussen de rozen. En wat was ik blij verrrast toen Guusje met zijn Truusje en Mien me kwamen helpen! De pokken zijn nog niet weg maar hij is weer levenslustig en zijn ogen zijn weer open! Kijk, daar werd ik weer helemaal vrolijk van!

En ik werd ook vrolijk van mijn oogst

Dikke appelen en ontzettend veel kwweperen:

Er zat een piepklein vogelnestje tussen de appelen

Dat wordt weer gezellig  jam maken.
De zomer is nu echt helemaal voorbij. Het Bed & Breakfast seizoen loopt nu ook een beetje op zijn eind. Voor alles een tijd en ook voor mij weer meer tijd om in de tuin te werken.